Sponsor Bouwmaat in Bangladesh: zweet, tranen en toneelstukjes

Bouwmaat Amsterdam Sloterdijk, groothandel in bouwmaterialen en sponsor van Max Foundation, organiseerde dit jaar voor de derde keer een ‘bouwreis’ naar Bangladesh. Paul Verduin, manager, vertelt over zijn reiservaringen in een van de dorpen waar Max Foundation actief is.

Zweet 
In twee Bengaalse dorpen toiletgebouwen bij de plaatselijke scholen bouwen, samen met Bengalen uit de omgeving. Dat was de taak van twee groepen van 5 medewerkers en klanten van Bouwmaat. Deze gebouwen zorgen ervoor dat kinderen gescheiden naar de WC kunnen. Meisjes hoeven daardoor niet zoveel school te missen tijdens hun menstruatie. Paul vertelt hoe de mensen daar je overal volgen. En je nieuwsgierig aan blijven staren. 'Ze snappen totaal niet waarom je uit je comfortabele leventje stapt, waar je een goede baan hebt, en hier voor niks een week zwetend in de hitte een gebouw gaat zitten metselen'.


(team aan de slag met Bengalen uit de omgeving om een sanitatiegebouw te maken voor een van de scholen)

Toneelstukjes
Paul vertelt hoe leuk het was om aan het project te werken en onderwijl te observeren wat er allemaal gebeurt in het dorp. Je ziet onder andere de aanpak van Max Foundation in de praktijk. Er waren bijvoorbeeld toneelstukjes om voorlichting te geven over hygiëne. Soms door ingehuurde acteurs, soms door de kinderen zelf. Deze verhalende manier van voorlichting is heel effectief gebleken om de boodschap te laten beklijven bij mensen. En het is ook nog eens leuk om te organiseren.

Tranen
Op een van de laatste dagen sprak Paul met een van de leraren van de school. Tijdens het gesprek leek hij steeds bozer te worden. Toen werd het duidelijke wat er aan de hand was. Hij was gewoon heel gefrustreerd, tot tranen toe, dat zij dit zelf niet kunnen regelen. En geld is misschien niet eens het grootste probleem. 'Mensen uit het dorp begrepen gewoon niet hoe belangrijk dit is!'

Verslavend, zo’n reis?
Mensen zijn ontzettend sociaal, veel meer dan in Nederland. Je hebt elkaar ook veel meer nodig in deze gebieden. Paul vertelt hoe inspirerend hij dat vindt. Hij is ook nog even naar het dorp gegaan waar ze vorig jaar een gebouw hebben neergezet. Daar werd hij onthaalt met zoveel dankbaarheid en enthousiasme. Als Paul eerlijk is, gaat hij niet voor het bouwen. 'Ja, het is fantastisch om iets concreets te kunnen doen, en dankbaar. Maar het ráákt gewoon hoe blij mensen kunnen zijn met de kleinste dingen. Misschien is dat wel de reden dat ik een tweede keer ben mee gegaan. Wij kunnen daar zoveel van leren.'

 (Foto op bezoek bij sanitiegebouw die Bouwmaat vorig jaar heeft gemaakt)

Of ik een derde keer ga? Nee, in principe niet, best zwaar zo’n reis (en Paul glimlacht even).... maar het kan zo maar dat ik volgend januari weer op dat vliegtuig naar Dhaka zit”.

 

Terug naar het nieuwsoverzicht